TERUG

Leeuwarder Courant, 26 april 2007

'Los zand en ontroering bij Super Quintet'

Plaats: De Harmonie, Leeuwarden. Gebeurtenis: concert van The Super Quintet (David Murray, Craig Harris, Jan Kuiper, Jamaaladeen Tacuma, Calvin Weston) Belangstelling: ongeveer 140 personen.

LEEUWARDEN - Het had iets van een bonte avond, het slotconcert van het seizoen van jazzclub Hothouse Redbad. Funk, rhythm and blues, poëzie, soloimprovisaties, dampende collectieven, soul, eerbewijzen aan de doden en, vooral, aan de vitaliteit van de jazz. En dat door vier topmuzikanten uit Amerika.

En Jan Kuiper natuurlijk, de gitarist uit Grijpskerk die graag zulke sterrencombinaties in elkaar draait. Bij dit soort gelegenheidsgroepen, die bestaan zolang de tournee in kwestie duurt, zit het risico van een veredelde jamsessies erin. Maar anderzijds zijn drummer Calvin Weston, basgitarist Jamaaladeen Tacuma, tenorsaxofonist David Murray en trombonist Craig Harris bepaald geen vreemden van elkaar.

Toch zat er best los zand in de stukken, die met allerlei solobeurten en andere uitweidingen soms enorm werden opgerekt. In opener 'Eddie who?' (saxofonist Eddie Harris, legde componist Kuiper uit) ging de groep zelfs erg tam uit de startblokken. Maar een lange, deels onbegeleide en tot in elke maat bijzonder expressieve solo van Murray bracht het adrenalinepeil aardig omhoog, waarna Harris in een afwijkend idioom, vol stekelige, korte herhalingen, een compleet andere wending aan de gang van zaken gaf.

Inmiddels lag ook de ritmesectie aardig op stoom en viel in de hakketakkerige, stuiterende funkgrooves te horen dat Weston en Tacuma ooit nauw betrokken waren bij de freefunk beweging. Voegde Weston tijdens zijn solo al wat vocale effecten toe, na de pauze werd het wat dat betreft helemaal bal. De meegereisde performer Mr. Gira gaf een imposant stuk jazzpoëzie ten beste. Harris bewees spectaculair eer aan het steeds toenemende leger jazzdoden door bij elke naam een scheut water te offeren.

Eerder ging hij de gemeente al met zijn trombone voor in de soulklassieker 'People get ready' van Curtis Mayfield, dat uitliep op pure gospel toen de muzikanten aan het zingen sloegen. Een van de meest ontroerende momenten uit dit jazzseizoen.

Hoewel het concert vooral in de meer uitgerekte stukken zwakke plekken vertoonde, was dit een overtuigend bewijs van de stelling dat jazz in de handen van zwarte Amerikanen toch net even dichter tot de bron komt. Al deed Kuiper met een handvol gemene soli erg zijn best om die stelling weer te ontkrachten.

JACOB HAAGSMA

TERUG